Afscheid

Afscheid van Merlijn

Afscheid

 

Kondigde het afscheid zich aan, zonder dat wij de voortekenen konden vatten? Achteraf kunnen we een aantal gebeurtenissen alleen hun betekenis geven in het licht van Merlijn’s dood. In een aantal van die gebeurtenissen speelde het getal 3 een opvallende rol, in andere had hij zelf de hand. Er zijn zoveel voorbeelden, maar wellicht het meeste indruk maakten de laatste intense blik tussen Merlijn en Yvonne, en de getuigenis van vele vrienden die hem die laatste nacht meemaakten: het leek alsof Merlijn van iedereen apart afscheid nam, in een terloops praatje of een knuffel. Of die laatste momenten samen met Sharon-Joy, bij het afscheid in Amsterdam, waar hij twee dagen in intens geluk had doorgebracht – het was mooi, maar ook anders, vreemd.

 

Merlijn kwam thuis, maar wilde na een nacht van nauwelijks slaap toch naar twee examenfeesten in de stad. Ben je niet te moe, Merlijn? Nee mam, maak je maar geen zorgen. Zou je echt wel gaan? Nee pap, het komt wel goed. Onze laatste woorden.

Die nacht was hij stiller, maar genoot volop. Eerst thuis bij vrienden, toen naar de Palace. Dansen, praten, paar biertjes, niet meer. Om vijf uur: zou je toch niet blijven slapen, zoals afgesproken? Nee, ik wil het liefst naar huis. Zijn laatste woorden - en weg reed hij in de nacht.

 

Duizend keer had hij die flauwe bocht genomen. Wat kan je daar nou gebeuren om half zes, zo vlak bij huis? Hij reed toch uitstekend, had net zijn autorijbewijs gehaald. In lichte regen, met gebogen hoofd, nam hij het midden van de weg in plaats van rechts te houden. Als de normale weg tussen Niekerk en Leek niet gesloten was geweest… als die auto daar niet of eerder of later had gereden…. Als, als, als…

 

Maar het gebeurde. Het was voorbij zonder dat Merlijn het zelf heeft kunnen beseffen. Geen pijn, geen angst. Zomaar opeens weggegleden naar een andere wereld. Een mooie dood. Het is goed, jongen.

 

Na de stilte de paniek. Bij de automobiliste bij wie wij geen schuld kunnen en willen leggen. Bij de buurman, die Merlijn probeerde te reanimeren, een heel kwartier lang. Het had geen zin meer, maar hij deed het. Wij zijn er zo dankbaar voor dat Merlijn niet alleen was…

 

De grond zakte onder onze voeten weg, toen om half zeven de politie ons de boodschap had overgebracht. Binnen een half uur waren we bezig met organiseren: mensen informeren, de lijnen voor het afscheid uitzetten. En om een uur of negen konden we samen met Yvonne’s ouders en gereden door politiemensen – dan eindelijk naar het ziekenhuis, waar we werden opgevangen door twee GGD-collega’s van Edward. Het is onbeschrijfelijk wat er met je gebeurt, als je daar je oudste zoon, broer, terugvindt. We willen daarover hier ook niet schrijven.

Sharon-Joy kwam, met haar familie, uit Amsterdam en Groningen. Er was verbondenheid, steun in elkaars verdriet.

 

Wat volgde waren zes dagen die – en dat klinkt misschien gek – in alle verdriet mooi waren, vol van liefde en steun. We hebben Merlijn zo snel mogelijk naar huis gehaald, daar hoorde hij, bij ons. Laura die dagenlang bij haar broer bleef, bezoekers hielp om de werkelijkheid onder ogen te komen. Zoveel mensen om ons heen, zoveel kracht die zich samenbalde en ons die dagen door droeg. Familie, vrienden, collega’s, vrienden van Merlijn, docenten van het Maartenscollege, dorpsgenoten, mensen van vroeger – vele honderden kaarten, brieven, telefoontjes, meeleven, verslagenheid maar ook ideeën voor het afscheid, praktische hulp en zoveel meer. Samen bereidden we het afscheid van Merlijn voor – en het was goed.

 

We hebben Merlijn begraven op een steenworp afstand van zijn geboorteplek in Wierumerschouw. Vooraf een ‘viering van zijn leven’ in de oude kerk naast ons huis. Waar hij madeliefjes vlocht op het grasveld, waar hij op zondagschool zat en waar hij zijn eerste balletje trapte. Alles paste in elkaar, die dag, ook het programma dat wij samen met Merlijns’ vrienden en school opstelden en uitvoerden. Een prachtig programma-boekje. Muziek, indringende muziek – van de Messiah tot Eminem en Radiohead. Zang van Yvonne en Sharon-Joy. Nog meer zang, gedichten, woorden vol respect en troost. Werelden smolten samen, hoe verschillend ook. De wereld van Merlijn. Een meer dan verdiend eerbetoon.

 

Honderden mensen kwamen door de druilerige regen naar ons toe en maakten voor een groot deel buiten de kerk via luidsprekers mee wat binnen gebeurde. Vormden een ontroerende erehaag. Reden daarna in een stoet van zo’n anderhalve kilometer achter ons aan, achter Merlijn die we in ons eigen busje naar ‘zijn’ plek mochten brengen. Politie-escorte, auto’s, een bus vol collega’s, scooters onder leiding van Fabian voorop. Het was indrukwekkend. Het was verpletterend.

Velen die Merlijn’s begrafenis meemaakten zullen René’s doedelzakmuziek bij aankomst in Wierum nooit meer kwijtraken. Muziek die je raakt in het diepst van je ziel. Muziek van de roots. Muziek van de eeuwigheid, van de laatste eer.

 

En dan zwijgt de doedelzak, een loodzware stilte. De kist – zo eenvoudig mogelijk, zo wilde Merlijn het zoals we later hoorden van een vriendin - de kist, beschreven met een laatste groet van ons, van zijn vrienden die hem bij toerbeurt droegen, – de kist die zakt in het graf, en bedekt wordt met witte rozen – honderden witte rozen. Drie scholeksters in formatie die een laatste groet brengen – drie. Een dankwoord van Edward, een uitnodiging om te toosten op het leven van een geweldig mensenkind.

 

Daarna de ontlading.

En de leegte.

 

 

 

Hieronder een 'In memoriam' in het Maartensmagazine door Rony Grooten