Leven

Merlijn's leven

 

Leven

 

Merlijns leven begon op 3 maart 1983 – 3.3.83. Het getal 3 was daarmee ‘zijn’ getal zoals ons pas echt duidelijk werd rond zijn dood – daarover later meer.

Hoe valt een leven te vatten in een korte tekst? Door een levensverhaal, maar dat mist het gevoel. Door typeringen, maar daaraan ontbreekt het verhaal. Misschien moeten we het maar laten bij de beelden die de vele honderden, duizenden mensen met zich meedragen van een prachtige baby, een ondernemende kleuter, een intelligente leerling, een serieuze en sportieve puber, een soms humeurige adolescent, een ongetemde zoeker, een buitengewoon sociale jong volwassene, en tenslotte de man in het kind – het kind in de man.

 

De feiten dan maar: enkele maanden na zijn geboorte vertrokken we met Merlijn uit ons kleine brugwachterhuisje aan het Reitdiep, uit het gehucht Wierumerschouw. Hij groeide op, leefde de rest van zijn leven in Niekerk, in het Groninger Westerkwartier, in de oude schoolmeesterswoning naast de 12de-eeuwse kerk. Dat was zijn wereld, die eerste 12 jaar – eerst in en om huis, later voorzichtig de wereld daaromheen verkennend. Op de speelzaal een vertederende dondersteen, op de basisschool al vol ambitie, maar ook kwetsbaar. Sportief – tennis, maar vooral voetbal. De D-1tjes werden kampioen, Merlijn was de topscorende spits.

 

Vanaf zijn overgang naar het Praediniusgymnasium in ‘stad’ werd alles opeens anders. De stad verving het dorp, zijn wereld was opeens – tot zijn vreugde – in vele opzichten zoveel groter. Hij kon gaan groeien, zich ontwikkelen tot een verantwoordelijk, initiatiefrijk, maar ook eigengereid lid van elke groep waarvan hij deel uitmaakte. Na de derde klas stapte Merlijn over naar het Maartenscollege – een overgang die op alle fronten in zijn voordeel uitpakte. Vrienden, uitgaan, altijd bellen, bezig met anderen, grenzen opzoeken, meisjes, zijn scooter die hem zoveel vrijheid gaf – dat werd zijn leven, hij vond geluk. Zou gaan studeren in Utrecht, bestuurs- en organisatiekunde – hij was een belofte.

 

Maar er is zoveel meer dan die grote lijnen alleen. Elke wending, elke keuze heeft een eigen betekenis, en kan niet los worden gezien van de context. De omgeving waarin je opgroeit, bijvoorbeeld, of blijde en verdrietige gebeurtenissen. Daarover toch maar iets meer.

19 Maanden na de geboorte van Merlijn werd ons gezin verblijd met de komst van Fabian, zijn broer(tje) waarmee hij in alle fasen van zijn leven een bijzondere band opbouwde. Voelde zich verantwoordelijk, stimuleerde hem, nam het voor hem op. Met Fabian ontdekte hij de wereld.

 

Toen Merlijn zes jaar was werd Laura geboren, hij maakte dit grote wonder bewust mee. Met Laura werd het gezin meer ‘vrouwelijk’, een factor die betekenis kreeg voor de vorming van Merlijn’s karakter. Enerzijds werd hij de ‘man’ die de beide vrouwen in bescherming nam – anderzijds leerde hij zijn gevoelswereld beter kennen. Het leidde uiteindelijk tot een zeer sociaal bewogen mens, hij wist het beste van al zijn werelden perfect te combineren.

 

Een aantal keren in zijn leven heeft Merlijn onrecht ervaren – althans, gebeurtenissen die in zijn perceptie onrecht brachten. Niet alleen aan hemzelf, ook (en misschien wel juist) aan anderen. Discutabele beoordelingen door docenten, onterechte beschuldigingen – Merlijn ging er op af, niet altijd met evenveel tact maar toch… Vaak vond hij dan uiteindelijk toch de nuance, de relativering, hij leerde er van zonder zichzelf te verliezen.

 

Er waren reizen die grote indruk maakten en hem vormden. Wandeltochten met Fabian en Edward, zoeken naar zijn ‘roots’ in Schotland, de fietstocht dwars door Engeland, Samos, de Romereis van school, zoveel meer. Er waren baantjes, bij de AH, de Italiaan, en vooral (twee heerlijke zomers lang) Schiermonnikoog, hotel Bernstorff, waar hij niet alleen een gewaardeerd medewerker en geliefde collega werd, maar ook zijn eigen weg insloeg. Er was muziek, Merlijn was muziek. Speelde een paar jaar keyboard, de muziekles op school (‘Hard to say I’m sorry’), de laatste tijd gek op muziek uit de jongerencultuur – Eminem, Volumia, supergirl’, Mozaïek (oh wat zie ik je graag). En altijd zong hij, vaak samen met zijn moeder.

 

Er waren vrienden, altijd – en steeds meer. Hans en Erik bijvoorbeeld, Goede vrienden, leuke vrienden, eerlijke vrienden. En er waren meisjes, al vrij vroeg. Veel meisjes, waarmee de band nu eens speels, dan weer serieus was. Totdat hij in Sharon-Joy zijn eerste ‘echte’ liefde vond. Hun band duurde nog geen jaar…

 

Er valt zoveel meer te vertellen, maar dat hoeft niet. Iedereen heeft zijn of haar eigen beeld van onze zoon, onze broer. Het afgelopen jaar hebben we gemerkt hoe kostbaar die beelden zijn, hoe de herinnering voortleeft aan een compleet mens, een geliefd mens, een kameraad, een bouwer, een binder, een mens om van te houden en trots op te zijn.

 

 

Dat juist hij moest gaan – we begrijpen het niet.